De allerlaatste chemo heeft inmiddels weer door mijn aderen gestroomd en vernietigt hopelijk de allerlaatste minuscule fouten cellen als die nog aanwezig waren. Op zich ben ik er aardig doorheen gerold. Wel een hele week misselijk geweest, maar het was redelijk goed te doen. Fijn was het niet, maar dat is nu achter de rug. De behandeling is klaar! 🥳 En nu? Hoe verder?

Nu komt voor mij het fysieke herstel om de hoek kijken en het psychische, hoe ga je om met de angst dat het terugkomt. Eerst het fysieke herstel. Dat zal ook de nodige energie en inzet vragen. Sinds de afgelopen twee dagen weet ik dat ik er nog niet ben. Maandag en dinsdag heb ik het een en ander gedaan, want ja de misselijkheid is weg, dus gas erop. Naar mijn idee nog zeer beperkt wat ik gedaan heb en ik heb zelfs rust tussendoor genomen. Maar mijn lichaam en vooral mijn hoofd zegt nu STOP! Moe, moe en nog eens moe. Ik moet dus een stap terug doen, activiteiten doseren en goed luisteren naar mijn lichaam. Drie dingen waar ik niet goed in ben, maar ik weet uit het verleden met mijn ongeluk dat het noodzakelijk is. Gelukkig ga ik begeleiding krijgen vanuit een oncologische fysiotherapeut. Zij gaat mij helpen om weer fitter te worden. Dat zal de komende weken, misschien wel maanden een belangrijk deel van mijn dagbesteding gaan worden denk ik. Vrijdag krijg ik een conditie- en krachttest om te kijken waar ik sta. De bedoeling was dat ik die gisteren zou doen, maar ik was te moe. 😏

De moeheid die er nu is zal ook wel gedeeltelijk te maken hebben met een stukje verwerking van het afgelopen halfjaar. Nu de behandeling klaar is begin ik pas te beseffen wat er allemaal is gebeurd en wat mijn lichaam heeft moeten doorstaan. Daarnaast speelt de factor angst vanaf nu een rol. Was ik voorheen nog bezig met de behandeling waar ik mij aan vasthield, nu word ik losgelaten en moet ik vertrouwen op een goede afloop. Maar hoe lastig is dat als de statistieken zo ongunstig zijn en de artsen eigenlijk ook niet bepaald vertrouwen geven. De ene arts zegt met een bepaalde intonatie in haar stem “ja, er zijn er wel die er doorheen komen”, een andere arts zegt dat het altijd wel een keer terugkomt, je weet alleen niet wanneer. Dus pak je leven op en ga genieten, krijg je als advies. Dus ja, de angst sluipt dan wel binnen, want ik weet ook dat als het terugkomt ik hoogstwaarschijnlijk niet meer zal genezen. En dat is zo ontzettend onwerkelijk! Ik moet zien te voorkomen dat ik in die angst blijf hangen, want dat helpt niet bepaald en wordt mijn leven ook niet leuker van.

Zoals mijn begeleidster aangeeft is dat angst en onzekerheid een onderdeel van mijn leven zullen blijven, je moet er alleen mee zien te dealen en er niet in blijven hangen. Je moet het zien als twee eilandjes, een eilandje van genieten en geluk en een eilandje van angst en onzekerheid. En soms zit je even op dat tweede eilandje, maar daar moet je niet blijven. Afgelopen maandag had ik zo’n dag en zat ik op dat tweede eilandje. De tranen zaten de hele dag hoog. Ik appte naar een vriendin dat volgens mij de boot naar het eerste eilandje niet meer vaart op maandag, ik kwam even niet van de eilandje af. Gelukkig was het dinsdag weer anders en zat ik toch op de boot naar het eerste eilandje. Die twee eilandjes zullen voor mij naast elkaar blijven bestaan. Voor mij is de behandeling wel klaar, maar het is niet klaar voor mij. Mijn leven is veranderd, ik weet niet of er nog een lange toekomst is. Dat weet natuurlijk niemand, maar bij mij ligt het nu wel even anders. Dat heeft niets met negatief zijn te maken, maar gewoon met realiteit. Ik wil niet dat die angst mijn leven gaat beheersen, maar het zal af en toe of misschien wel regelmatig zijn kop opsteken.  Het helpt dan ook niet mee dat het behandelingstraject niet afgesloten wordt met een scan. Waarom niet is nog steeds niet helemaal duidelijk voor mij. Ze geven aan dat de operatie is geslaagd en dat de chemo zijn werk doet, dus ik mag ‘verwachten’ dat ik schoon ben. Ze zeggen eigenlijk dat ze pas actie gaan ondernemen als er weer klachten zijn en dat het voor mijn levensverwachting niet uitmaakt of je vroegtijdig behandeld wordt of pas later. De artsen hameren vooral op kwaliteit van leven. Ik ben het hier niet helemaal mee eens, maar ik heb mij nu voorgenomen dat ik dat probeer los te laten en de eerste controle in juli maar eens afwacht. Ik vraag mij wel af waar zo’n controle uit bestaat, want ook prikken op de tumormarker doen ze uit principe niet, omdat die niet altijd een goed beeld geeft en de patiënt veel onnodige onrust kan geven. We gaan het ondervinden hoe het allemaal gaat lopen.

In ieder geval kan ik nu gaan opbouwen, geen chemo’s meer, dus ook geen terugval daardoor. Een heel fijn vooruitzicht. Ik verwacht dat mijn energie weer gaat toenemen en dat ik daardoor weer meer kan gaan ondernemen. We hebben in ieder geval drie vakanties geboekt, ja drie maar liefst. Eén daarvan is met het hele gezin een week naar Kroatië. Iets wat ik erg graag wil en erg naar uitkijk. Verder heb ik al diverse lunch- en wandel- en shopafspraken staan. Dus ik kom mijn tijd wel door. 😀

Dit is mijn laatste update in mijn blog. Ik verwacht niet dat er op korte termijn essentiële dingen gaan spelen. De komende maanden gaan bestaan uit revalideren en re-integreren op het werk, maar vooral ook genieten van alles en iedereen om mij heen. Mocht de kanker terugkomen dan weet ik niet of ik daarover in deze blog ga schrijven. De situatie ligt dan ook heel anders. Deze blog heeft mij wel geholpen om het van mij af te schrijven en hopelijk iedereen een goed beeld te geven van wat er speelt.

Ik wil iedereen dan ook ontzettend bedanken voor alle steun in het afgelopen halfjaar, de eindeloze stroom kaarten, de reacties op mijn blog die ik allemaal heb gelezen, de appjes, bloemen, chocolade, cadeaubonnen etc. Het was een enorme steun voor mij en voor mijn gezin. Het was hartverwarmend en het doet ons goed dat zo veel mensen met ons meeleefden. Een warm bad, ik kan het niet anders zeggen en maakte het voor mij dragelijker en minder eenzaam. ❤

Lieve lezers, dankjewel. En echt, vergeet niet van het leven te genieten! Vaak leven we ons leven door de waan van de dag en maken we ons druk over eigenlijk onbelangrijke zaken. Sta eens stil bij wat je hebt en wat je misschien nog wilt in het leven. Een goede gezondheid is niet vanzelfsprekend. We weten het allemaal wel, maar we handelen er vaak niet naar. Geniet van de kleine dingen om je heen of maak die fietsvakantie in Spanje, ga eens op de koffie bij een vriend of vriendin waar je nog steeds een keer mee wilt afspreken, maak die wandeling om tot rust te komen en laat de boel de boel. Probeer het eens om te zien wat het je brengt.

Na al die zweverige woorden sluit ik nu echt af. Wij gaan de toekomst in met hoop en soms met een traan, maar vooral met een lach. De behandeling is klaar! We gaan het leven vieren!😀

Liefs, Lisette