Namens moeders schrijf ik, Wessel, voor de verandering de update op deze blog.

10 januari, dag 5 in het ziekenhuis. Het dagelijks bezoek aan het ziekenhuis begint ondertussen gewenning te worden. Inmiddels weet ik in dit doolhof de weg te vinden, wat ik eigenlijk niet had gewild. Wij (iedereen in het gezin) krijgen dagelijks enorm veel steun en heel vaak de vraag ‘Hoe is ‘t nou met Lisette?’ 

Allereerst wil ik zeggen dat wij jullie steun enorm waarderen. De bloemen, kaarten en alle lieve woorden helpen haar te herinneren aan alle vrienden, familieleden, collega’s en bekenden die constant aan haar blijven denken. Af en toe is het namelijk lastig om positief te blijven, omdat je niet veel meer meekrijgt en ziet van wat er buiten het ziekenhuis gebeurt. Juist op zulke momenten betekenen jullie tekenen van support enorm veel. 

Om jullie hoofdvraag direct te beantwoorden; wij zouden willen dat het allemaal een stuk beter gaat, maar op het moment valt het nog tegen. De nasleep van de operatie is duidelijk zichtbaar en het traject is loodzwaar. Waar het op sommige vlakken beter lijkt te gaan, gaat het op andere plekken juist weer minder. 

Ik vind zelf dat ze al veel meer kleur heeft en niet meer zoals pap schreef een ‘albino appel’ is. Daar zit duidelijk veel verbetering in en dat stelt ons gerust. Ze is ook sinds twee dagen eindelijk een redelijke hoeveelheid vocht verloren (wat in dit geval positief is). Vandaag mag ze ook voor het eerst weer iets ‘normaal’ eten en daarmee bedoel ik vooral geen vloeibaar of gepureerd eten, maar een echt oer-Hollands broodje met welgeteld 1 plakje kaas erop. Het gaat nog niet van harte, maar ik zie iedere stap vooruit als een overwinning. Zo ook dit dus.

Daarnaast ben ik vandaag samen met haar door de gang gaan wandelen. De gang van ongeveer 50 meter lang heeft ze tot het einde gelopen, wat nu voelt als een hele marathon, maar ze heeft het wel gedaan. Trots!

Aan de buitenkant is een verbetering helaas geen bevestiging voor een verbetering aan de binnenkant. Dat is bij haar dan ook het geval. Misselijkheid, vermoeidheid en ook zeker nog veel pijn hebben op dit moment de overhand. Ze baalt dat alles veel zwaarder valt dan gedacht. De 12 Liter vocht die ze toegediend heeft gekregen bij de operatie neemt natuurlijk ook flink wat gewicht met zich mee en dat stimuleert het verbetertraject niet. Het gaat ook echt nog wel even duren voor ze alle extra vocht weer kwijt is.

Vandaag bleek ook dat haar ontstekingswaarden gestegen zijn, vermoedelijk door een longontsteking. Om hier een beter beeld van te krijgen heeft ze vandaag een CT-scan gehad. 

Zojuist kregen wij de uitslag van de scan binnen en het blijkt niet om een longontsteking te gaan, maar om een abces in haar buik. De artsen willen het vandaag nog weghalen, mits ze een radioloog kunnen vinden met een vrije agenda vanmiddag.

Qua bezoek houdt ze het nu nog alleen bij de gezinsleden. Iedere bezoek waardeert ze enorm, maar het vreet simpelweg veel te veel energie.

Wat wellicht vrij tegenstrijdig is met deze update is dat de artsen hebben uitgesproken dat de verwachting is dat ze zondag of maandag alweer naar huis mag. Eerlijk gezegd hadden we allemaal dezelfde gedachte: ‘heh, dat is wel heel snel’. De artsen zeggen het, maar we zullen nog maar eens zien wat er daadwerkelijk van komt. Als zij er zoveel vertrouwen in hebben zegt het in ieder geval iets goeds toch?

Voor nu is het vooral afwachten, rusten, ademhalingsoefeningen doen, dagelijks genoeg bewegen en steeds meer ‘fatsoenlijk’ eten naar binnen zien te krijgen.

Ondanks dat het mini-stapjes zijn zien we wel een groot verschil met maandagavond. Dat biedt perspectief op een goed herstel.

We houden jullie op de hoogte zodra dat kan.