Tja, en daar zitten we dan in de wachtkamer van het ziekenhuis en zie je de uitlooptijd van de afspraak oplopen van 38 minuten naar 55 minuten. Niet fijn, maar dan denk ik maar dat ze de tijd nemen voor iedere patiënt. Je wordt er alleen wel erg onrustig van.

Eindelijk waren we aan de beurt. Ik zou nog een inwendige echo krijgen, maar dat was niet meer nodig na het zien van de ct-scan en de marker. De arts viel met de deur in huis en vertelde mij dat de marker CA125 maximaal 30 mocht zijn en ik scoorde 5400!!! De ct-scan toonde aan dat het niet goed was. 99,9% zeker dat het eierstokkanker is met uitzaaiingen in de buik. Shit, dat kwam binnen. Ze gooide er meteen achteraan dat ik kaal word en het een slechte prognose is. Maar 20% is na vijf jaar schoon. Gelukkig waren mijn longen schoon, anders was het een ander verhaal geworden.

Om de 100% vast te kunnen stellen is nog een biopsie nodig en ook om te weten wat voor soort tumor. Vervolgens kregen wij een hoop informatie over ons heen. Uitleg over wat het traject zal gaan inhouden qua chemo’s en operatie daarna. Daar kom ik later op terug.

Het JBZ werkt samen op dit gebied met het Catharina ziekenhuis in Eindhoven. Zij zijn hierin gespecialiseerd. (Mijn zoon heeft dat gecontroleerd en dat klopt en ze hebben goede cijfers qua aantal operaties t.o.v. van andere ziekenhuizen). Catharina bepaalt het behandelplan en iedere dinsdag worden de patiënten besproken. Het is dus van belang dat de biopsie snel plaatsvindt, zodat ik dinsdag 8 oktober besproken kan worden. Anders wordt het een week later. Een week later? Onmogelijk, zo lang kan ik niet wachten. Mijn buik verandert met de dag, echt heel beangstigend.

En dan ga je verdwaasd naar huis waar de kinderen zaten te wachten. We hadden ze gevraagd naar huis te komen, zodat we het nieuws live konden vertellen en niet als ze op het werk waren. Als het goed nieuws zou zijn dan konden we dat ook samen vieren. Maar helaas brachten wij geen goed nieuws. Dat vond ik één van de moeilijkste dingen om te vertellen. Alles binnen ons gezin liep net weer op rolletjes en nu gaat heel hun leven ook weer op z’n kop. Dat wil je niet. Daar word ik echt verdrietig van.

Vervolgens ben ik het mijn moeder gaan vertellen. Mijn moeder wist echt nog van niets, want ik wilde haar niet onnodig ongerust maken. Gevolg was wel dat het hard binnen kwam. Niets is zo erg om je kind ziek te zien. En ik ben nog steeds haar kind. Helaas weet ik uit ervaring wat dat als ouder met je doet. En mijn moeder is alleen en kan ze het met niemand delen. ’s Avonds zijn mijn broers bij haar geweest wat heel fijn was. Hans en ik zijn ook nog even geweest. Het is fijn om dan ook familie om je heen te hebben.

Familie, vrienden en collega’s kort geïnformeerd die ook in spanning zaten. En dan beginnen de appjes binnen te komen en word je geleefd door alles wat er gebeurt. Het is niet te bevatten, zo ontzettend onwerkelijk. Ik kan het zelf werkelijk niet geloven en wil het ook niet geloven.

Nu afwachten op de afspraak voor de biopsie. Daar zou ik dinsdagmiddag nog over gebeld worden. Maar helaas geen telefoontje. Tegen einde werkdag zelf gebeld. Nee, ze wisten nog van niets. De aanvraag zal wel bij radiologie liggen. Er was ook niemand aanwezig die mij daarop antwoord kon geven. Grrrr.