Ik voel mij compleet gesloopt. Afgelopen nacht maar 3 of 4 uur geslapen. Ik ben nu al oververmoeid. Emotioneel ben ik er niet echt onder. Huilen kan ik niet. Het luik tot mijn gevoelens is dicht en houd ik angstvallig dicht. Het lijkt wel of het over iemand anders gaat.

“Ik heb kanker en ik ben ernstig ziek!” Ik zeg het tegen mij zelf, maar het komt niet binnen. Het mag niet binnenkomen, want dat is zo beangstigend. Afgelopen nacht lag ik mijn begrafenis al voor te bereiden. Ik zag mijn kinderen zonder moeder, mijn man die alleen achterbleef. Dit is zo erg dat ik het blokkeer. Ik kan niet anders om nu te overleven. Alleen degene die het zelf meemaken zullen het gevoel herkennen. Hoewel er iedereen natuurlijk anders mee omgaat. Ik probeer positief te blijven, maar geef mij even de tijd.

Ons huis verandert deze dag in een bloemenzee. De appjes, kaartjes stromen binnen. ’s Avonds mijn vriendinnen, zwager en schoonzus op bezoek gehad. Fijn om erover te hebben. Maar inmiddels was ik oververmoeid en was het moeilijk om naar het positieve te blijven kijken.

De datum voor de biopsie is inmiddels bekend. Vrijdag 4 oktober. Ook daar heb ik vandaag weer achteraan moeten bellen. Zucht.

En dan moet je weer een nacht in en hoop je maar dat je kunt slapen! Want dan ga je liggen, is het donker, is er geen afleiding en als je niet uitkijkt ga je helemaal in je hoofd zitten en word je gewoon bijna overspoeld.