De dag van de eerste chemo was eindelijk aangebroken. Gelukkig best goed geslapen. De ochtend doorgekomen met wat telefoontjes en lopend wat boodschappen gehaald.

Tegen de tijd dat we naar het ziekenhuis moesten gaan werd ik behoorlijk onrustig, terwijl ik er eigenlijk niet zo tegenop zag.  Om 13.00 uur hebben wij ons gemeld bij de balie en mochten we door de bekende klapdeuren naar mijn kamer. De eerste keer word je altijd apart gelegd en dat is wel fijn.

Eerst krijg je een soort intake, maar met allemaal vragen hoe het is met mij en dat het allemaal zo heftig is. Klopt, allemaal. Maar ik had meer zoiets van begin nu maar. Ik heb inmiddels al 6 verschillende zorgverleners gesproken, die allemaal dezelfde inleiding hebben. Snap ik, maar nu even niet.

Eerst werd het infuus gezet in mijn pols. Hans was gelukkig oplettend en zei dat ik had aangegeven dat ik het infuus rechts wilde en ze begon links. Het infuus in de pols was geen succes. Het zat niet in een ader en mijn pols werd steeds dikker. Dat ging niet goed. Dan maar in de holte van mijn elleboog en dat lukte gelukkig wel. Nadeel daarvan is wel dat je je arm recht moest houden anders knelde je de infuuslijn af en ging het apparaat piepen. Maar dat wende snel.

Daarna begon ik met de hoofdhuidkoeling, waarover ik de meeste vragen vanuit mijn omgeving krijg. Daarom maar een uitgebreidere beschrijving. Hoofdhuidkoeling wordt toegepast om haaruitval tegen te gaan. Het wil niet zeggen dat het lukt, maar bij mijn behandeling heeft het regelmatig resultaat. Ik geloof dat bij ongeveer 50% het haar behouden blijft. Niet geschoten is altijd mis dacht ik. Daarnaast speelt mee dat kaal worden echt wel een impact heeft op zowel jezelf als op je omgeving. Dus we gaan het gewoon proberen.

Als eerste krijg je een soort rubberachtige muts opgezet waardoor het water gaat stromen om je hoofdhuid te koelen. Maat S kregen ze niet op, dus dan maar maat M. Achteraf denk ik dat mijn hoofd er net tussenin valt, maar daar kom ik nog op terug. Over die rubberen kap krijg je nog een soort helm met een irritant bandje onder je kin, die de boel strak trekt. Vervolgens hoor je stromend water naast je oor en merk je dat de koeling begint. Nu heb ik al weken aardige verhoging, dus voorlopig raakte ik nog niet onderkoeld. 😊

De temperatuur van de ijskap is -5 graden. Maar dat wordt mijn hoofd niet. Mijn haar zit er ook nog tussen, dus het duurt wel even voordat die kou doorgedrongen is. Ik vond de kou goed te hebben. Eigenlijk mocht het van mij wel kouder, dus ik heb regelmatig die kap vaster op mijn hoofd gedrukt in de hoop dat het dan misschien beter werkt. Ik denk eigenlijk dat maat M net iets te groot is voor mij. Maar ja, we zullen zien of het werkt.

Ik heb even getwijfeld of ik een foto zou plaatsen van mij met die kap. Ik vond dit misschien wel iets privé, maar ik deel al zoveel, dus kan dit er ook wel bij. Daarnaast telt mee dat mocht ik kaal worden dan is dat echt heftig en meer confronterend voor zowel mijzelf als voor mijn omgeving. Dan ben je echt meteen patiënt. En dat laatste voel ik mij nog steeds niet.

Van die kap had ik toch de meeste last. Ik raakte duf en ontzettend licht in mijn hoofd. Als ik naar de wc moest (en dat was heel vaak☺) dan had ik echt even nodig om op de rand van het bed bij te komen en niet om te vallen. Gelukkig liep Hans mijn steun en toeverlaat iedere keer mee om mij in de gaten te houden.

Na een half uur werd de chemo aangezet. Dubbelcheck door de verpleging zodat toch echt wel de goede vloeistof erin gaat. Van dat infuus merk je helemaal niets. En mag nu zijn werk gaan doen.✌ Ik zie het voor mij als een pacman die al die monstertjes gaat opeten!

Toen kwam de verpleging erachter dat ik het qua tijd niet ga redden. Ik was ingepland van 13.00 uur tot 17.00 uur en om 17.00 uur gaat de dagbehandeling dicht. Dus rond 16.30 uur werd ik in een rolstoel gezet. Ik kon de afstand niet lopen, omdat ik ontzettend duizelig was. Naar mijn gevoel gingen we in turbostand met rolstoel, infuusstandaard in mijn hand en met ijskap op door het ziekenhuis naar de afdeling oncologie. Ook daar werd ik weer geweldig opgevangen en in een aparte kamer gelegd. Eindelijk om 18.00 uur was het dan eindelijk klaar en kon ik naar huis. Langzaam lopend naar de auto samen met Hans en Wessel. Wessel was namelijk ook nog even gekomen om mij gezelschap te houden.

Thuis werd er gekookt voor ons door Tycho en Jasmijn en hebben wij echt ontzettend heerlijk gegeten. 😍

Ik had nog het voornemen om een rondje te gaan wandelen, maar ik kreeg mijzelf niet meer van de bank af. Ik was echt doodmoe. Heerlijk op de bank de eerste aflevering gekeken van het nieuwe seizoen van Oogappels. Mijn favoriete serie.

En nu is het vrijdag. Heerlijk geslapen, nog wel licht in mijn hoofd en geen koorts meer. Dus ik kan zeggen dat het goed gaat. De komende dagen gaat daar waarschijnlijk nog wel verandering in komen, maar we gaan het zien.

Na dit lange verhaal wens ik iedereen weer een fijn weekend! En over een paar dagen laat ik wel weer van mij horen. Het begin van mijn herstel is gemaakt. 👊