Die vraag krijg ik ook vaak. Naast alle terechte aandacht voor Lisette, wordt ook vaak gevraagd naar mijn ’toestand’ en natuurlijk die van de kinderen. Maar daarop kan ik moeilijk antwoord geven. Het is raar dat Lisette ernstig ziek is maar er verder “goed” bij zit. Je ziet niet veel aan haar maar toch leef je beiden dagelijks met de angst voor de onzekere toekomst. Enerzijds tast het mijn concentratie aan, anderzijds wil je er niet de hele dag mee bezig zijn, een keuze die Lisette overigens niet heeft. Gelukkig laat mijn werkgever mij alle ruimte en is het zwaarste project direct bij mij weggehaald. De overige projecten die ik leid kunnen met minder aandacht vooruit en hebben geen dringende deadlines voor acties van mijn kant. Hulde aan mijn werkgever!

Gelukkig is het sowieso wat rustiger op het werk zodat ik dagelijks wat (werk)tijd kan besteden aan Lisette, aan wat taken in huis, boodschappen of gewoon aan elkaar. Daarnaast helpen jullie berichten, apps-jes, cadeautjes en kaarten ons door deze moeilijke tijd. Ik ben van nature de nuchtere techneut, die alle vertrouwen heeft in de medische wetenschap. Mijn ruime ervaring met ziekenhuizen helpt hierbij wel mee 😄 Maar intern brandt ook dat vuurtje van angst en onzekerheid, wetende dat deze ziekte niet altijd overwonnen wordt. Maar ik ben wel nuchter genoeg om niet verder vooruit te kijken dan de eerstvolgende stappen. Daarna volgen immers weer rotondes met vele afslagen, en we weten nog niet welke weg de onze gaat zijn.

De kinderen hebben het er ook lastig mee. De een uit dit meer dan de ander maar we weten dat ze er allemaal op hun eigen manier mee bezig zijn. Het is ook niet niks om eerst je vader (10 jaar geleden) en nu je moeder een zware operatie te zien krijgen. Met alle risico’s van dien. Maar zoals ik er ook prima doorheen ben gekomen, verwachten we van Lisette niet anders. Toch is het aantal bezoekjes en spelletjesavonden toegenomen. Zo kunnen we het er samen goed over hebben, maar ook samen leuke dingen doen.

Morgen een spannende dag, die ergens tussen 13:00 en 17:00 (als het goed is) tot een succesvol einde gaat komen. Dus alle schietgebedjes, kaarsjes en goede gedachten zijn welkom! Natuurlijk volgen daarna de nodige stevige hersteldagen die heus niet altijd leuk zullen zijn, maar dan hebben we het moeilijkste deel gehad.

Ik neem vanaf nu het ‘bloggen’ even over van Lisette, tot ze weer in staat is een laptop op haar schoot te hebben. Ik zal in dit blog melden hoe de operatie verlopen is.

Fijne avond en nogmaals (en alvast) bedankt voor jullie steun!

Hans.