Het is niet leuk. In het ziekenhuis liggen niet. Onderzoeken niet. Ziek zijn niet. Dus als je dan donderdag bericht krijgt dat je zondag of maandag waarschijnlijk wel naar huis mag, verheug je je daarop. Weer thuis in je vertrouwde huis. Weer omringd door je gezin, die graag de hele dag voor je zorgt. Weer in je eigen bed. Op je eigen bank en ga zo maar door. Goed voor je herstel!

En dan zijn de volgende dag je bloedwaarden niet goed. Er zit ergens een ontsteking. En dan weer onderzoek, een drain inbrengen via een vervelende manier, en weer medicatie. Maar goed, het werkt en de ontstekingswaarden gaan als een Tour de France afdaling naar beneden! Alleen dat eten smaakt je nog niet. Komt wel goed, waarschijnlijk maandag ontslag!

En dan zijn ineens andere waarden in je bloed te laag. Meerdere keren per dag een vieze “borrel” van vreemde drankjes. Eten gaat nog niet van harte. “Het zal toch wel dinsdag worden”, meldt de verpleging. De dag erna nog maar één van die vieze drankjes, dus we gaan weer de goede kant op!

Weer een dag verder. De ontstekingswaarden zijn onverwacht weer gestegen. Twee longartsen komen luisteren en vermoeden een longontsteking. Niet vreemd met dat vele vocht wat toegediend is. Dus maar weer een longfoto. Hmm. Eigenlijk niets afwijkends op te zien. Dan de urine maar eens op kweek zetten. “Nee, vandaag zul je nog niet naar huis mogen.” En een nieuwe ontslagdatum wordt al niets eens meer genoemd.

En zo ploeteren we maar voort. Nu afwachten wat ze vinden als oorzaak voor die verhoogde ontstekingswaarden. Of misschien zijn ze morgen toch weer gedaald, en mag Lisette alsnog naar huis. Of niet. Of wel.