Eindelijk is het zover. Vandaag de echo!

Twee uur van tevoren nog twee glazen water drinken en dan 2 uur lang niet mogen plassen! Nou, dat ging dus niet. Na 1 uur stond mijn blaas al op springen. Tja, je wilt daar ook niet in een natte broek komen te liggen, dus toch maar naar de wc en wat water gedronken. Uiteindelijk kwam ik aan de beurt, met denk ik bijna een lege blaas. De radioloog heeft er niets van gezegd, maar achteraf begrijp ik wel waarom.

Net zoals bij een echo als je zwanger bent, mocht ik meekijken. Ik wist niet wat ik nu eigenlijk op dat beeld zag. Ik zag dat de radioloog iets ging opmeten. Nou, de laatste keer dat er iets werd opgemeten bij een echo was toen mijn jongste zoon nog in de buik zat. Ik vroeg aan de radioloog, waar hij precies aan het kijken was; in mijn buik of in mijn baarmoeder? Nou, dat wist hij eigenlijk niet, hij kon het niet zo goed zien. Huh, hoezo  ziet hij dat niet?

Van mijn rug op mijn zij gelegd en weer terug. Hij was klaar met de echo en vertelde dat hij het niet kon zien omdat er een massa van 20 cm zat die er niet hoorde te zitten!! Twintig centimeter!!! Jeetje dat is wel heel erg groot. Maar zei hij, het kan heel goed een vleesboom zijn en die zijn bijna altijd goedaardig. OK, in gedachten houden, dacht ik, dat is positief. Maar vervolgens gingen bij mij alle alarmbellen af toen hij zei dat ik deze middag meteen contact op moest nemen met de huisarts, want dit kon niet wachten. Hoezo kan dit niet wachten?? Het was inmiddels al half drie geweest. Kan dit niet morgenvroeg dan? Nee zei de radioloog, de huisarts moet vanmiddag nog actie ondernemen. Vervolgens kwam de verpleegkundige erover heen met de vraag; ”mevrouw u bent hier toch niet alleen”? Zeker niet geruststellend allemaal, verre van dat zelfs.

Ik liep een beetje beduusd naar buiten en zei tegen Hans dat het niet goed was. De radioloog had het wel over vleesbomen, maar zijn gezicht zei iets heel anders. Dit is echt niet goed!

De kinderen geïnformeerd over de uitslag van de echo, maar ook gewezen op het feit dat het vleesbomen kunnen zijn en het loos alarm is. Daar gingen wij ons op focussen. Dat moet het gewoon zijn!

Thuisgekomen meteen als eerste de huisarts gebeld. De uitslag van de echo was nog niet binnen vanuit Diagnostiek voor U, maar ze hielden het in de gaten. Om half 5 belde de huisarts dat hij al contact had gehad met het JBZ om er spoed van te maken, zodat de onzekerheid voor mij werd verkort. Om vijf uur belde het JBZ, dat ik dinsdag 2 oktober ingepland sta bij de gynaecoloog. Ze had het liever eerder gehad, maar er was geen plek. Normaal gesproken ga je eerst naar de gynaecoloog en daarna pas een scan als ze vermoeden dat het iets anders is. Bij mij werd het meteen omgedraaid. Ik moest nog bloedprikken en ik zou deze week nog een ct-scan krijgen.

Fijn dat er door wordt gepakt, want je wilt weten waar je aan toe bent. Onzekerheid is slopend, ook voor mijn gezin. We hebben als gezin al heel wat meegemaakt op het gebied van gezondheid en nu was ik het deze keer die ze mee ga slepen in een rollercoaster. Dat doet pijn!