Het is inmiddels ruim 6 weken geleden dat ik geopereerd ben. Het herstel vordert gestaag, maar ik ben natuurlijk weer zo iemand die meteen de marathon wil lopen en de lat hoog legt. Ik had gehoopt dat mijn conditie al op een hoger peil zou zijn nu. Maar ik moet ook realistisch zijn na zo’n zware operatie met een lange narcose en complicaties en ook nog voorafgegaan door drie chemo’s. Ik ben wel dankbaar dat mijn lichaam zo veerkrachtig is en ik inmiddels steeds een stapje verder kom. Maandag ook weer naar de sportschool getogen, omdat ik ontzettend veel last heb van mijn rug. Ik heb natuurlijk veel gelegen de afgelopen weken, geen krachttraining gedaan en dat voel ik meteen in mijn rug. Krachtmeting wees ook uit dat ik in 6 weken tijd 30% aan kracht heb verloren. Aan de bak dus, want inmiddels weet ik ook dat ik komende maandag weer aan de chemo ga, de eerste van drie. En dan ga ik ook weer inleveren. Daar zie ik wel tegenop. Hoe ga ik deze keer reageren op de chemo, word ik misselijk, behoud ik mijn eetlust etc. Ik ga ook de cold cap weer proberen, omdat er inmiddels weer haar op mijn hoofd groeit. Misschien helpt het deze keer wel, want vorige keer had ik het idee dat de kou niet door mijn enorme bos haren heen kwam. Nu is mijn haar één cm ofzo en dat 3 maanden na mijn laatste chemo.  Maar mocht het helpen dan heb ik drie maanden winst en is het van de zomer een beetje langer. Ik kijk wel. Ik ga het gewoon proberen. Niet geschoten is altijd mis toch?

Waar ik wel van baal is dat ik met carnaval waarschijnlijk helemaal plat lig. Nu gaan jullie waarschijnlijk zeggen, ach volgend jaar is het weer carnaval. En dat klopt ook, maar ik had o zo graag even alle zorgen opzij willen zetten en gewoon genieten met mijn familie van 3 uurkes vooraf, de intocht, de optocht, de muziek en de gezelligheid. Even helemaal niets, even geen ziekte, even gewoon gezelligheid. En hoe het volgend jaar is weet ik natuurlijk ook niet. Maar helaas, het is niet anders.

Deze week nog even gewoon dingen doen. Vrijdagavond ongetwijfeld weer een gezellige spelletjesavond met vrienden en zaterdag waarschijnlijk even naar een verjaardag. Je gaat bijna denken dat het leven weer normaal is. Maar inmiddels weet ik ook dat dat een illusie is. Voor nu ga ik mij focussen op de drie chemo’s met tussendoor het herstel. Dan heb ik er alles aan gedaan om deze k.. ziekte te overwinnen. Over hoe het daarna zal gaan (natraject of nazorg) kom ik een andere keer op terug. Wel zijn we al bezig om leuke tripjes te plannen voor de komende maanden. Want plannen moet je blijven maken, dat geeft afleiding en hoop. Al is het maar voor op korte termijn!