Daar ben ik weer. Het is inmiddels 2 weken geleden dat ik een bericht heb geplaatst op deze blog. Vorige week maandag heb ik de eerste chemo na mijn operatie gehad. Ik zag er wel tegenop, omdat mijn conditie nog niet optimaal was. Maar ik moet zeggen, het is mij meegevallen. Het is mij gelukt om te blijven drinken en eten ondanks de misselijkheid en dat zorgt er toch voor dat je een beetje je krachten behoudt. De misselijkheid was helaas wel continue aanwezig, maar slechts één dag ben ik echt niet lekker geweest en heb ik de hele dag op de bank gehangen of in bed gelegen. Gelukkig ging het afgelopen vrijdag al iets beter. Ik ben die dag wel noodgedwongen naar mijn moeder vertrokken, omdat door de verbouwing bij de buren het thuis niet te harden was. Het hele huis trilde toen de draagmuren werden gesloopt en tegen het geluid was geen koptelefoon bestand. Hans is naar zijn werk vertrokken en Tycho die dacht uit te slapen heeft het huis ook maar gauw verlaten. Gelukkig heeft mijn moeder ook een fijne bank en kon ik daar heerlijk in alle rust bijkomen.

Maar vrijdag was het ook de start van carnaval met “3 uurkes vooraf”. Traditioneel altijd bij mijn ouders en nu mijn vader er niet meer is zetten we het voort met moeders. Gezellig bij elkaar zijn met hapjes en drankjes en de tv op geluid maximaal zo ongeveer. Mijn broer Dirk zorgt dan tot slot ook nog voor een overgrote pan heerlijk nasi. Ik had vooraf niet gedacht erbij te kunnen zijn. Maar omdat ik toch al bij mijn moeder was en het best goed ging heb ik Hans mijn carnavalsjas maar mee laten brengen om ook in de stemming te komen. Heerlijk dat ik er toch bij kon zijn. De zaterdag en zondag maar rustig aan gedaan. En wat denk je! Ik voelde mij maandag goed genoeg om naar de optocht in Oeteldonk te gaan en dat één week na de chemo. Het is wel een risico met een zeer lage weerstand, maar ik besloot de gok maar te wagen. Het deed mij zo ontzettend goed om er even uit te zijn. Toen ik op de Parade stond in het zonnetje met mijn man, broers, nichtjes en aanhang werd ik er gewoon emotioneel van. Het overkwam mij gewoon. Het zonnetje, de muziek, de gezelligheid en er toch bij te zijn. Maar ondertussen ook de gedachten hoe sta ik er volgend jaar voor? Ik had net het nieuws gelezen van het overlijden van Dieuwertje Blok. Dat nieuws kwam wel even binnen en ongewild projecteer je dat ook een beetje op jezelf. Bij haar was de ziekte teruggekomen, ook mijn grote angst natuurlijk. Vandaar even die emotionele achtbaan toen ik tussen al die feestende mensen op de Parade stond. Maar o zo lekker om even te genieten en proberen alles los te laten.  Op de terugweg naar huis zijn Hans en ik zelfs nog even lekker wezen uiteten bij de Griek. Ook dat was naar ons gevoel een eeuwigheid geleden. Een heerlijke dag, die ik mooi in the pocket heb. Vol enthousiasme zei ik dat we de laatste dag van carnaval ook nog wel konden gaan.

Maar helaas dacht mijn lijf er anders over. Vannacht slecht geslapen met een heel pijnlijk lijf en toen ik vanmorgen heel even naar de Lidl was gefietst was het wel duidelijk dat vandaag nog carnaval vieren het niet meer ging worden. Mijn lijf was op, mijn energie was op. Dus een rustdag genomen en genoten van het zonnetje en alle krokussen en narcissen die bloeien. Yes, het wordt weer lente! Mijn favoriete seizoen. De blaadjes die straks weer aan de bomen komen, de vogels die fluiten, de natuur die ontwaakt. Een teken van een nieuw begin, van hoop. En dat is precies wat ik nodig heb!