Maandag krijg ik een ontvangstbevestiging op mijn e-consult dat ik uiterlijk binnen 10 werkdagen een reactie krijg. Ik ben geen product of iets dergelijks! Dus maar weer in de telefoon geklommen, want zo lang kan dit niet wachten. Ik zal de details besparen, maar mijn vertrouwen in het JBZ gynaecologie daalde tot een dieptepunt. Maar gelukkig weet ik een belafspraak met een specialistisch verpleegkundige eruit te halen voor dinsdagmiddag.

Ik begin toch serieus te overwegen of ik niet moet overstappen naar het Catharina. Maar dat mag het proces niet vertragen. Ik wil niet het risico lopen daardoor later te starten met chemo. Die vraag laat ik even bezinken, want de volgende afspraak staat er. De kapper!

Ik heb besloten op voorhand mijn haar kort te laten knippen. Heel spannend, want ik heb al jaren hetzelfde kapsel. Maar ik wil straks niet met lange slierten haar in mijn handen staan. Ik zag al aan mijn kapster dat ze iets wist. Wat blijkt, er was er een vriendin langs geweest met een kaartje voor mij en had ook nog voor de knipbeurt betaald. Zo ongelooflijk lief! Ik was al heel de ochtend redelijk emotioneel, dus schiet meteen vol. Mijn kapster nam alle tijd en ik heb het aan haar overgelaten om er iets leuks van te maken. Het is kort, voor mij heel kort, maar het staat mij goed al zeg ik het zelf. Daarnaast gaf de kapster mij het aanbod om als de winkel gesloten is en mijn haar uitvalt het dan voor mij te scheren. En daar waren de tranen weer. Zo fijn als mensen dit voor mij willen doen.

Toen ik ’s middags mijn man bijpraatte, kwamen dan toch echt de tranen over alles wat er gebeurt. En dat luchtte wel even op. Maar daarna het luik weer dichtgedaan.