Het is even stil geweest op mijn blog. Ik had even niet zo’n zin om te schrijven. Sommigen dachten daardoor dat het niet zo goed ging, maar in tegendeel! Geen nieuws, was nu gewoon goed nieuws. Ik ben afgelopen weken druk bezig geweest met op krachten komen. Het was mij na de tweede chemo flink tegengevallen wat ik aan kracht had ingeleverd. Zelfs de huiskamer stofzuigen was al te veel. Ik schrok daar echt van en wist dat er iets moest gebeuren om dat te verbeteren. Op naar de sportschool dus! 🏋️‍♂️

Ik moest wel even over de drempel heen, want ga ik met of zonder haarwerk? Toch maar gekozen om met haarwerk te gaan. Als je niet weet dat het een pruik is dan zie je het nauwelijks. Alleen is dat ding wel warm als je je in het zweet aan het werken bent. Het deed mij erg goed om in de sportschool te zijn, alsof het leven bijna normaal is. Alleen de krachtmeting van de apparaten liet zien dat dat niet het geval is. Inderdaad heb ik heel veel aan kracht ingeleverd. Aan de bak dus. Nu twee weken later merk ik dat ik het alweer aardig opbouw en het mij veel oplevert. Ik voel mij weer fitter en sterker. Nu volhouden.

Door het sporten heb ik wel gemerkt dat ik mijn agenda niet te vol moet zetten met afspraken. Want sporten kost nu mijn lijf de nodige energie en ik moet daarna ook voldoende rust nemen. Dan is zo een halve dag voorbij. Doordat mijn agenda eigenlijk te vol zat merkte ik dat mijn lijf begon aan te geven dat het allemaal ietsje minder moest. Ik was toch weer bezig met de hele dag van hot naar haar te gaan. Dus toch meer rustmomenten tussendoor plannen en beter leren mijn grens te voelen en aan te geven. Ach, daar heb ik al ervaring mee vanaf mijn ongeluk van drie jaar geleden. Komt goed!

Het lastige is ook dat ik vind dat ik te weinig doe op een dag. Dat frustreert wel. Ik heb nog zoveel plannen en op een of andere manier komt het er maar niet van, zoals opruimen in huis en fotoboeken maken. Ik probeer mijzelf voor te houden om de lat niet te hoog te leggen en alles één voor één te doen. Lukt het niet, dan misschien volgende week wel. Het is niet anders, maar lastig blijft dat wel. Ik denk dat ik straks na mijn operatie genoeg tijd heb om fotoboeken te maken, want de eerste tijd mag ik toch niet veel.

Gelukkig heb ik afgelopen weken heel veel leuke dingen gedaan; lunches, uiteten, gewoon een avondje of middagje ergens gezellig bijkletsen. Zelfs nog een uur of acht gewerkt om een collega te helpen. Het voelde allemaal goed.

En dan nu door naar de volgende ronde. De derde chemo staat voor morgen gepland. Mijn bloedwaardes zijn goed genoeg om door te gaan. Dat heb ik net gehoord. Met nog meer heel goed nieuws: mijn tumormarker is fors gedaald! Zo blij mee. Het is maar een marker, de ct-scan die ik volgende week woensdag krijg zal het feitelijk aan moeten tonen, maar ik heb er op dit moment alle vertrouwen in dat de chemo zijn werk doet. Als de scan goed is dan volgt de operatie en is de chemo van morgen voorlopig even de laatste. Met dat in mijn achterhoofd ga ik morgen vol goede moed eraan beginnen. Daarnaast krijg ik extra medicatie (waar ik zelf om moest vragen, dat is nou weer jammer), om daarmee de misselijkheid te voorkomen. Ik hoop het!

En nu weer naar de sportschool, want dat zal de komende dagen niet gaan lukken. En het grappige is dat als ik vroeger mijn jas aantrok ze thuis vroegen “ga je weg”, nu krijg ik die vraag als ik mijn haarwerk opzet! 😂😂😂

Tot de volgende keer!