Al die gesprekken van vorige week en gewoon alles rondom het ziek zijn heeft mij veel energie gekost. Dat merkte ik afgelopen week goed. Ik was gewoon oververmoeid, zeg maar geestelijk uitgeput. Ik hoop dat door nog 2 extra weken rust en toch maar wat minder doen ik weer wat bijtrek. Gelukkig hoef ik niet veel met kerst te doen en word ik in de watten gelegd, dus dat is heel erg fijn.

Vanmorgen nog even terug naar het ziekenhuis geweest om bloed te laten prikken. Ik miste mijn tumormarker in de bloeduitslagen van vorige week. Was ik gewoon vergeten een formulier in te leveren, dus niet alles was geprikt. Het prikken ging niet helemaal goed. Vorige week kwam er helemaal geen bloed uit de ader in mijn rechterarm, nu hield de stroom gewoon op na één buisje. Heel vreemd! Vreemde gewaarwording ook. Ik denk dat het bloed op is in mijn rechterarm. 🤣 Dan maar weer gewoon de linkerarm. Net mijn bloeduitslagen bekeken online en yes, de tumormarker is nog eens flink gedaald. Daar ben ik heel blij mee en geeft weer moed en ga ik relaxter de komende dagen in.

De feestdagen en het einde van het jaar is vaak ook zo’n moment van terugkijken of bezinning. Terugkijken doe ik niet en vooruit kijken durf ik niet. Wel weet ik dat ik mij ontzettend gezegend voel met zoveel lieve mensen om mij heen. Ik word er gewoon emotioneel van dat zoveel mensen mij en ons gezin hebben laten weten aan ons te denken. Een stroom aan kaarten, de vele bossen bloemen, chocola, appeltaart, cadeautjes, pan soep, appjes en reacties op mijn blog hebben mij erg goed gedaan. Heel veel dank daarvoor!

Momenteel lees ik het boek Vertroostingen van Dirk de Wachter, gekregen van een collega. Dirk de Wachter is psychiater-psychotherapeut en zelf ook ernstig ziek geweest. Hij vroeg zich af als een mens in de ellende zit, wat helpt dan, waar vinden we troost? Zijn antwoord is “in de aanwezigheid van de ander”. Ik kan dat volledig beamen. Allereerst natuurlijk mijn man en kinderen, mijn gezin, de stabiele warme factor om mij heen, die mij koesteren en mij op de been houden. Maar ook alle andere familie, vrienden, sportmaatjes, kennissen, buren, (oud)collega’s, vrienden van onze kinderen en zelfs hun ouders etc. Ik voel mij gezien en gedragen en geeft het gevoel dat ik ertoe doe. Dat maakt het leven voor mij een stuk dragelijker. Ik voel mij hiermee echt een gezegend mens. ❤

Tot slot; hele fijne dagen met veel warmte en gezelligheid! 🎄😘

Hans & Lisette